Αμοραλισμός, πλακίτσα και αμνησία για τα μαγκάλια της Μόριας

Ο αμοραλισμός είναι ένα χαρακτηριστικό που πάντα θαύμαζα. 

Υπό την φιλοσοφική του έννοια. 

Γιατί χρειάζεται επιλεκτικό διάβασμα και μεγάλη εσωτερική πειθώ ώστε να ξεπεράσεις τα στεγανά της ηθικής, του «καλού» και του «κακού» για να τον υπηρετήσεις και να τον εκφράσεις. 

Βλέποντας τις χθεσινές φωτογραφίες του Αλέξη του Τσίπρα και του Κώστα Μουτζούρη -του απίθανου τύπου που έχει εκλεγεί περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου με τη βοήθεια κάποιων συγκεκριμένων νεοδημοκρατών και όχι μόνο - σκέφτηκα τη συζήτηση περί αμοραλισμού. 

«Σήκωσε μεγάλο βάρος λόγω του προσφυγικού το νησί» είπε στον συνομιλητή του ο Αλέξης Τσίπρας. 

Λίγη πλακίτσα, μερικοί αστεϊσμοί και τα μαγκάλια που έκαψαν ανθρώπους στη Μόρια, κάτι άλλους που σφάχτηκαν μεταξύ τους, εκείνους που κακοποιήθηκαν αλλά σιώπησαν, ξεχάστηκαν και πάμε παρακάτω για να δούμε ποιες λύσεις θα δώσουμε σήμερα για τη... νησιωτικότητα της χώρας. 

Αντιγράφω από την «Ιθάκη» στη σελίδα 468: «Η δομή φιλοξενίας του Καρά Τεπέ στη Λέσβο, κατέγραψε θετικά σχόλια από διεθνείς παρατηρητές και ανθρωπιστικές οργανώσεις, αλλά είχε τη δυνατότητα να φιλοξενήσει έναν σχετικά περιορισμένο αριθμό ανθρώπων. Καθώς εκείνη την περίοδο δεχόμασταν πλήθη προσφύγων, υπήρχε η ανάγκη αυτοί οι άνθρωποι να φιλοξενούνται και να ανασυντάσσονται, μέχρι να βρουν πλοία να φύγουν. Επειδή λοιπόν το Καρά Τεπέ δεν τους χωρούσε, επεκτάθηκε το κέντρο της Μόριας». 

Πλοία δεν βρήκαν, στο μεταξύ, γιατί τότε η «Πρώτη Φορά» τους είχε φωνάξει όλους ήδη εδώ. Και μετά τους πήγαμε και τους ανθρώπους δογμάτων που δεν πιστεύουν για να τους αγκαλιάσουν και να βγάλουμε φωτογραφίες. 

Άλλωστε τα έχει λύσει όλα ο Ντοστογιέφσκι: «Εάν δεν υπάρχει ο Θεός, όλα επιτρέπονται». 

ΣΜ